لزوم آن است وشايد وجوب تفحّص اظهر وأقوى باشد ؛ به سبب ظهور بعض روايات در آن ، چنانكه مفيد در باب زيادات مقنعه « 1 » روايت كرده . وظهور روايت سابقه نيز خصوصا بنابر نسخهء [ كتاب ] من لا يحضره الفقيه واجراء احكام ماه رمضان در اينجا مشكل‌تر است از صورت سابقه . وجايز است ترك اين ماه بعد از روزه گرفتن چند روز واختيار ما هي ديگر كردن وظاهر اين است كه تتابع در اينجا هم لازم است ، وعلّامه در تذكره « 2 » اعتبار آن را أولى گرفته وآن مشكل است . وهرگاه أسير يك ماه تمام را به نيّت سنّت روزه گرفته باشد وبعد ظاهر شود كه در ماه رمضان بوده مجزى است از آن ، مثل روزهء يوم الشكّ . ودر مقنعه « 3 » روايتي هست كه دلالت دارد بر اين . ج ) فقه كامل فارسي * باب هفتم : در ثبوت شهر رمضان ثابت مىشود رمضان به ديدن ماه واگر چه تنها باشد ، وبه گواهى دو عدل بر آن ، وبه فاش گشتن ، وبه گذشتن سى روز از شعبان واگر چه حاكمى به آن حكم ننمايد . وشهرهايى كه به يكديگر نزديكند همچو بصره وبغداد يك حكم دارند نه شهرهاى دور همچو بغداد ومصر . واگر اوّل شعبان معلوم نباشد ، رجب را سى بشمارند وشعبان را سى . واگر اوّل هيچ ما هي معلوم نباشد ، از رمضان سال گذشته پنج روز بشمارند ، وبعد از آن اوّل رمضان سال آينده باشد ، ودر سال كبيسه شش روز بشمارند . واگر ماه بيند وسفر كند به شهري دور ، ودر آنجا شب سى ويكم ماه نبيند ، روزه دارد با ايشان ، واگر شب بيست ونهم ببيند ، روزه بگشايد .

--> ( 1 ) . المقنعة ، ص 379 . ( 2 ) . تذكرة الفقهاء ، ج 6 ، ص 144 ، المسألة 87 . ( 3 ) . المقنعة ، ص 302 . ( 4 ) * . فقه كامل فارسي ، ص 61 .